16-05-2011

 

Zo dan.... Nu nog dicht die koffer en dan kunnen we gaan!!

 

 

 

 

 

 

17-05-2011

 

Nadat we in Seattle ternauwernood aan de Douane ontsnapt waren zijn we met 10 man sterk in 3 Dodge Vans de staat Washington in getrokken. Nex Stop: Sprague ... Op de weg er naartoe verandert de omgeving al snel van "Urban" naar besneeuwde bergen met een laagje "piney woods". Als we Sprague binnen komen, rijden we gelijk tegen iets op wat lijkt op een begraafplaats voor oude versleten pick-ups. Hier lonkt toch een foto-momentje en ik neem me voor om, voordat we verder gaan, een paar kiekjes te produceren inclusief gitaar. (vanity is a gift....).

Bij het geboekte "Purple Sage Motel" aangekomen, wist ik dat ik met 4 anderen op 1 kamer zou slapen maar ik schrok me wel even een reserve-hoedje toen ik de omvang van ons onderkomen zag. Ach ja, on the road again.... lepeltje, lepeltje met een medemuzikant moet kunnen dan maar....
Om de Jetlag de das om te doen, vertrekken we gauw naar Ray-Linns Tavern voor een pitch bier....
De lokale bar wordt gepopuleerd door een handje vol mensen waaronder Tammy de Barvrouw, John de Softball-coach, "Gail en Uncle Vic (from outta town)" en een plaatselijke "vrouwtje soeplepel". Die laatste dame weet ik niet meer bij naam maar toen ze hoorde dat we in de omgeving waren om wat muziek te maken, haalde ze gelijk twee lepels tevoorschijn om de kunst van het "spoonen" te demonstreren (je weet wel, een beetje ritmisch-bestek-klepperen).
Op licht aandringen van de aanwezigen heb ik al gauw mijn gitaar in handen en onder begeleiding van een politiescanner in de vensterbank doe ik wat nummers om eens in de stemming te komen. Ik kan je vertellen, het is een dubieuze ervaring om te spelen na 20 uur reizen inclusief Jetlag maar dat mag de pret niet drukken. Zo merk ik al snel dat we geen enkel probleem hebben om te klikken met de locals, met een beetje muziek en gezelligheid dan kom je een heel eind. Als we later op de avond aan Tammy vragen wat de functie van die politiescanner is in de bar, verteld ze ons dat ze daarmee de sherriff in de gaten kan houden. De arm der wet heeft kennelijk al meerdere malen de meiden lastig gevallen en houdt er een aantal dubieuze karaktereigenschappen op na. Als ik haar vraag hoe een man als hij, de functie als sherriff kan vervullen is haar verklaring simpel: hij behoort tot een van de rijkste families uit de omgeving..... (we're in the United states of America allright....). Met het oog op een collectief slaapgebrek nemen we niet al te laat afscheid van Tammy en begeven ons naar het Motel. De nachtrust was echter van korte duur... om kwart voor vijf 's ochtends werden allen vriendelijk gewekt door de typhoon van de 4901 van Seattle richting Spokane (en waarschijnlijk far beyond...). Bewaakte spoorweg overgang of niet, als de machinist een goede reden weet om zich te laten horen, zal hij daar gretig gebruik van maken hebben we al snel in de gaten. Dat in combinatie met de zachte lieve snurkgeluidjes die in mijn oor gefluisterd werden zorgde ervoor dat ik maar de keuze maakte niet langer te proberen terug in slaap te komen.

 

18-05-2011

  

Vandaag eerst maar even begonnen met de voorgenomen foto-sessie... Daarna snel in de auto om mijn eerste en lang verwachte steak-breakfast naar binnen te werken. Dan ben ik er zeker van, de rest van de dag er tegenaan te kunnen. Wat me opvalt hier is dat iedereen gelijk vraagt wat je beweegt om naar dit gedeelte van de States te komen. Als we aangeven dat we komen optreden heeft dat een hoop ongeloof tot gevolg. Maar het is wel erg leuk om te merken dat mensen hier een stuk meer belangstelling durven te tonen. (oprecht of niet....) Na wat hobbeltjes in de onderhandelingen met de lokale muziekhandel waar we de PA. het drumstel, Hammond en versterkers zouden gaan huren zijn  we dan eindelijk op weg richting Livingston Montana om morgen ons eerste optreden te kunnen verzorgen. Niet dat we dat stuk in het geheel gaan afleggen maar we zien wel tot hoe ver we komen. Dat blijkt dus uiteindelijk het plaatsje Drummond te zijn. Ik merk al dat de mensen hier richting het ruige leven neigen. De pickups onder de modder en het gemiddelde beroep is hier "Logger" of misschien zelfs al cowboy. Na de tweede steak van de dag checken we in in een van de twee motels in de omgeving en drinken nog een biertje in de plaatselijke saloon. Ik raak al snel aan de praat met twee houthakkers en rap krijg ik wat shotjes Canadese whiskey voorgeschoteld, geen geen schots kwaliteitje maar goed intern te houden mits in 1 beweging naar binnen geworpen. Na een verhitte discussie over de wapenwet en het afschieten van Gophers als lokaal tijdsverdrijf besluiten we maar weer eens terug te lopen om te gaan genieten van een, hopelijk, iets langere nachtrust.

 

19-05-2011

Op naar de eerste show van de tour. De Jetlag viert vandaag toch wel hoogtij, wat me een beetje zorgen baart met het oog op spelen. Weinig slaap en dubieuze shotjes zullen er ook wel niet bij helpen. Voordat we op gaan bouwen lopen we eerste even door Livingston (MT). Onder weg spreekt een all-american echtpaar ons gelijk aan. Kennelijk stralen we het muzikant zijn uit... (misschien dat het dragen van dezelfde band-hoodies daar ook wel iets mee te maken heeft). Ze vinden het apart dat we in Nederland ook boots dragen maar toch geen cowboy willen zijn maar met een beetje overtuigingskracht wordt het gelukkig al snel geaccepteerd. De beste man komt dan al snel met de gouwe ouwe: "you know the difference between your boots and mine?...... mine got shit on the outside". Ik vergeef 'm al snel als ze beloven 's avonds naar ons te komen luisteren.... hell yeah!! het eerste publiek al in de pocket.
Na een lange soundcheck zijn we dan eindelijk zo ver. Tegen de tijd dat ik aan mijn akoestische set begin is de tent al aardig volgelopen en zijn de verwachtingen hoog gespannen.
Het duurt niet lang of de mensen komen helemaal los. Ik had wat twijfels of de mensen alleen gekomen waren om een band te zien maar er wordt gelijk al wat gedanst en genoten. Het is te gek om te horen dat ze het heel erg waarderen dat er iemand buiten de states is die zich toelegt op de oude blues.
Als ik het podium dan ook net af ben, ben ik al een aantal visitekaartjes armer en twee "indecent proposals" rijker.... Montana Gals zijn kennelijk niet zo preuts aangelegd... (haha...)
Het echtpaar van die middag is ook op komen draven en kwamen me aangenaam verrassen. Ze hebben een presentje voor me meegenomen, een Seidel bluesharp. Die overigens zo lekker speelt dat ik zwaar oveweeg om er naar over te stappen. Je kunt zeggen van amerikanen wat je wilt maar ze zijn echt vrijgevig. tijdens de vorige tour in California heb ik ook al uit waardering een green bullit microfoon gekregen.
Als we los gaan met de band, wordt de avond lekker heftig opgebouwd. Er staat een goede sfeer, op het podium en zeker ook op het dansvloertje... daar kunnen wij hollanders veel van leren... als je het naar je zin hebt ga je dansen... heel simpel.

20-05-2011

Om bij de Whiskey Creek Saloon in Dubois te komen, moeten we door Yellowstone park... Om er zeker van te zijn dat de weg niet ingesneeuwd is, wordt er nog even gechecked over de telefoon. We're good to go....
Onderweg zijn, in dit gedeelte van de States, is zeker geen straf. Het hele landschap is ontzettend divers, van besneeuwde bergen met een hoop groen tot kokendhete geisers en geel zwavelgesteente, je komt het er allemaal tegen... We zijn dan ook meerdere malen vrijwillig gestopt om de boel in ons op te kunnen nemen. Ik schrijf vrijwillig om dat we ook een paar keer vast hebben gezeten achter een laconieke buffalo... Die beesten lopen gewoon over de weg hier zonder zich ook maar ergens aan te storen. En uh... je duwt ze niet zo maar opzij met de auto....
Op een bepaald moment ontstaat er weer een kleine file maar niet door een verwachte buffalo. Langs de kant van de weg staan er een aantal mensen in de bossen te turen.. Zonder er bij na te de denken, springen we ook uit de auto om er achter te komen de we oog in oog staan met een zwarte beer.. Gelukkig loop het van de weg de begroeiing in een stukje stijl naar beneden, dus met een beetje geluk blijft polleke lekker op z'n reet zitten. Als er op een gegeven moment zich te veel pottekijkers aanmelden, gooit de atractie zijn oren in zijn nek en sprint de bossen in.

Aangekomen in Dubois is het weer toch aanzienlijk omgeslagen. Koud, motregen en hier en daar een sneeuwvlok jammergenoeg. ach ja we gaan toch binnen spelen dus who cares... Ik ben er over uit dat deze saloon de meeste ideale plek is, voor een band, om te spelen. Je komt namelijk binnen, stapt het podium op, doet een moppie muziek en verdwijnt vervolgens achter het podium in de slaapvertrekken voor muzikanten. Dat gaat nog wat worden vanavond denken we nog....
Bobbie, de eigenaar van de saloon, Heeft op zijn dak een billboard neergezet voor rondreizende, potentiele kroegtijgers... Kicking Bill, from Holland.... enigszins jammer dat ie geen plek meer had voor Duketown Slim ;-)
Tijdens een smakelijk potje pasta met een hoop salade komen we erachter dat Bobbi zeker een niet onverdienstelijk stukje piano kan spelen... Later vertelt hij me dat hij heel veel als muzikant op de weg heeft gezeten. Onder andere als voorprogramma van John Mayall.... Zo komen er wel wat verhalen naar boven tijdens het roken van een jointje buiten het zicht van de sherrif.
Als ik begin met spelen komen we er al gauw achter dat het hier echter een beetje het tegenovergestelde zal worden van de vorige avond.
De opvulling is een handjevol locals aan de bar die gezellig met elkaar blijven kletsen. We zijn dan ook de eerste liveact van het seizoen en er komen kennelijk nog maar weinig mensen op bezoek.
Toch is het uitendelijk nog goed ontvangen, tijdens Kicking Bill komt er een enkeling een danspasje uitvoeren. Bobbi was tevreden en we zijn uiterst goed verzorgd, verse appeltjes op de kamer en prima eten en drinken. Gelukkig moeten we na sluitingstijd wel door naar de slaapvertrekken en worden zo gedwongen een beetje bijtijds te gaan slapen. Al het slaapgebrek doet geen wonderen met mijn stem en Wim (zanger van Kicking Bill) begint ook al een beetje hees te worden.

21-05-2011

We rijden vandaag door Tetons Pass... Wat ons bijna een paar medemuzikanten heeft gekost door een rotsblok wat een van de auto's op een haar na mistte. Het is verder wederom een prachtige rit.... dus de schrik is al weer snel verdwenen.
In Idaho Falls spelen we in Charlotte's Web. Deze "roadhouse" heeft zich net op een nieuwe lokatie gevestigd en er vloeit pas twee weken bier uit de tap. Eerst even een netbookje gekocht bij de walmarkt om m'n blog beter te kunnen bijhouden. Het spelen gaat weer los en ik doe in eerste instantie een wat korter setje omdat ik het idee heb dat deze lokatie iets meer zit te wachten op een band. Als we met Kicking Bill aan de gang gaan, komen er ook weer snel mensen dansen en gelukkig is de tent behoorlijk vol. Na de eerste set komen er een stel jonge kerels op me af om me te bedanken voor mijn blues. Ik had het kennelijk een beetje verkeerd ingeschat want ze willen graag dat ik nog een paar nummers ga doen. Tussen de tweede en derde set van Kicking Bill heb ik dan ook mijn gitaar maar weer tevoorschijn gepakt en een hoop mensen blij gemaakt met nog een paar nummertjes. Dat was eigenlijk nog niet voldoende want aan het eind van de avond kreeg ik het bijna aan de stok met een van die jongens... Toch apart, bijna ruzie kregen omdat ze je willen horen spelen.
Na sluitingstijd hebben we gezellig nagezeten met Charlotte en Troy en werden we volgegooid met cinnamon-shots... Dan maar er tussenuit knijpen om te gaan slapen. Anders wordt het nog erger met mijn stem.

22-5-2011

Op weg naar Pony (MT) komen we op het idee om, in plaats van de Interstate, een Gravelroad te nemen. Lekker onverhard doorkachelen voor een aantal mijl door, natuurlijk weer, een waanzinnig landschap. Pony is een klein gehucht wat het vroeger moest hebben van de mijnbouw (vandaar de naam pony als in paarden zijn te groot voor onder de grond). Nu wonen er veel gepensioeneerde amerikanen. Dat wordt misschien wel een optreden met alleen maar wat ouder volk.
De bar waar we spelen (the pony bar natuurlijk) is een rechelrechte attractie. Het zou zo uit een western getrokken kunnen zijn. Hout, veranda en een lekker bruine inrichting. Wel is het heel klein, misschien wel net zo klein als Willem Slok in Utrecht maar dat mag de pret niet drukken weten we uit ervaring.
De slaapvertrekken zitten direct boven de kroeg en als we een kijkje gaan nemen worden ik aangenaam verrast. Alle kamers zitten bomvol met ranche-prularia, het is net alsof we in een westernmuseum mogen slapen.
De PA-installatie hebben we niet echt uitgebreid nodig, dat scheelt weer met opbouwen dus al gauw gaat de eerste budweiser naar binnen. 2 uur voor tijd verschijnen er al een hoop mensen en de telefoon rinkelt regelmatig omdat de volgende inwoner van Pony wil weten hoe laat we beginnen. Dat belooft een leuke opkomst.
Toch zijn het niet allemaal oude bessen maar ook nog een hoop jong spul wat uit het dorp een kijkje komt nemen. Ik knoop een gesprek aan met twee opgewekte kerels die kennelijk in een restaurant werken (als er sneeuw ligt is er verderop een populair ski-resort). Een van die twee is ook de chef en geeft een aantal voorbeelden van Amerikaanse lekkernijen. Nu schiet mij te binnen dat ik altijd al heb willen weten hoe Beer-Can-Chicken gemaakt moet worden. Nu dan hier komt ie:

benodigdheden:
 -grill of BBQ
 -Een metalen draadconstructie voor een blikje bier
 -blikje gewone pils
 -Kippetje
 -eventueel alu-folie (tegen ontvlambaar vet)
 -kruiden (rosemarijn, zout, peper en waar je zelf nog meer zin in hebt).

Pak het blikje en gooi de helft van de inhoud in het midden van je gezicht (ergens onder je neus..). Zet het blikje vast in de constructie. Schuif de kip er overheen, gebruikmakende van een niet nader te benoemen lichaamsholte. poseer de kip in je eigen gewenste lachwekkende stand, zo lang deze maar rechtop blijft staan. smijt de kruiden er tegenaan. Laat het vervolgens ongeveer 2,5 uur tot 3 uur op de grill staan tot het vlees rond de poten begint los te laten en dan is het smullen geblazen.

Als we dan eindelijk gaan beginnen, zit iedereen netjes klaar aan de bar en geven ons de volle aandacht. Zo'n dorp als Pony is altijd dankbaar als er een band de moeite neemt om bij hun te komen spelen. Daarom gaat mijn voorkeur toch wel uit naar dit soort gigs.
De country-danspasjes komen al gelijk om de hoek en naarmate de avond vordert hebben we allemaal al behoorlijk wat bier achterovergeslagen. De dochter van de eigenaar probeert ons een beetje uit heb ik het idee... Ze heeft een verloofde in Florida maar ze schermt regelmatig met de locale slagzin: "what happens in Pony stays in Pony". Gelukkig gebeurt er verder niets onbehoorlijks want aan haar moeder te merken is deze niet heel erg blij met de aandacht die er over en weer gegeven wordt.
De avond eindigt in gezellig wat jammen en kletsen. Moe en voldaan gaan we in het "museum" slapen en de volgende morgen nemen we afscheid. De volgende grote lokale happening zal de duck-race zijn waarbij je plastic eendjes kunt kopen en nummeren om deze vervolgens in de rivier te knikkeren. Er zitten leuke geldprijzen aan de race en er komen altijd veel mensen op af. Jammergenoeg zijn wij dan al lang vertrokken.

23-05-2011

Met een aardige kater gaan we op pad naar P.burg (Philipsburg). Eindelijk even genieten van een rustdagje. Als ik in mijn zakken graai vind ik een stukje gitaarhout met een naam en adres. Dat is waar ook, ik ben gisteren ook nog een vent tegengekomen die Resonator-gitaren maakt voor, naar eigen zeggen, artiesten als Keb Mo' en Bonnie Raitt. 2000 dollar is een mooie prijs voor een degelijk instrument. Ik zal thuis eens even op het internet checken of het wat is.
In Philipsburg checken we in de Inn. Iedereen heeft vandaag en morgen een eigen bed waar ik wel blij mee ben. Een goede nachtrust is wel welkom op dit punt.
Na een beetje lamballen gaan we eens kijken in P.Burg. Hier hebben ze een hoop oude gebouwen van meer dan een eeuw geleden opnieuw opgebouwd en het heeft, net als veel kleine plaatjes hier, een beetje een filmische look. De dag eindigt zachtjes met wat biertjes en een potje pool.

24-05-2011

Vandaag kunnen we mooi een beetje "sightseeing" uitoefenen. Eerst effe snoepshoppen in een van de grootste candystores van de US en dan naar Anaconda, een plaats iets verderop, om misschien te shoppen voor laarzen. jammergenoeg zijn hier de mooie exemplaren wat ver te zoeken, ze zijn hier toch meer van het functionele model. We kunnen dan ook geen fatsoenlijke winkel vinden. Wel komen we toevallig langs een liquor store waar trots onze aankondiging prijkt in de etalage. Nu maar hopen dat er wat mensen op af gaan komen.
We besluiten terug te gaan naar P.Burg en eens in de Ghosttown te gaan kijken. Deze ligt tegen P.Burg aan, ergens de bergen in. Dit blijkt al gauw misschien iets te avontuurlijk voor de Dodge vans waar we in rijden want het regent en de kuilen in de zandweg worden steeds dieper naarmate we hoger gaan. Toch kunnen we op de terugweg (na een benauwd omkeermomentje) wat vervallen huizen bekijken. (amerikaanse humor: overal staat het bordje "for sale" bij...) Een van de grotere attracties is een oud autowrak dat nog mooi tegen de bergwand aan prijkt. Het feit dat deze oldtimer vol met kogelgaten zit maakte het helemaal af en we kunnen het niet laten om, met enige risico voor eigen leven, een kleine fotosessie te houden in en rond de auto. Later blijken de kogelgaten door "targetpractise" te komen, jammer, ik had al een een of andere jaren vijftig scene voor ogen waarin bikkels van de maffia proberen te vluchten voor de politie en op die manier van de berg af rijden.

Het wordt tijd om ons naar de Silver Mill Saloon te begeven om een potje muziek te gaan maken. Ze verwachten een hoop mensen die dinsdagavond, maar al gauw blijkt dat het begrip "veel" hier: net iets meer dan de gemiddelde twee man en een paard betekend. Het blijft de hele avond rustig en aangezien het een behoorlijke tent is, is de sfeer redelijk tam. Wel worden we verrast met een bezoekje van de barman uit Drummond waar we op dag twee overnacht hebben op doorreis.
Al met al een niet te succesvolle avond... daarbij weigerde mijn harpmicrofoon, na vele jaren trouwe dienst, ook nog eens te functioneren... hopelijk hebben ze morgen in Spokane een nieuwe voor me.

25-05-2011

Behoorlijke rit naar Spokane, bij Bluz at the Bend aangekomen, zien we een groot LEDbord onder het Billboard met Kicking Bill & Duketown Slim... Hell yeah!! Na het uitladen snel even kijken bij de muziekwinkel. Gelukkig heeft de eigenaar van Bluz (Don) even gebeld en een mooie deal kunnen afsluiten voor een green bullit microfoon. 99 dollar... dat was wel een meevaller... In Bluz at the Bend prijken een hoop bluesgrootheden aan de muur. Een echte bluestent dus.. Mijn persoonlijke
favoriet is de spiegel achter de bar waar Robert Johnson op geschildert staat. Hopelijk komen er een aantal mensen opdagen,
dan kan het nog wel eens heel leuk worden.
Tijdens mijn soloset hoor ik iemand in een hoekje op een monharmonica te keer gaan. Altijd de moeite om zoiemand dan even op het podium uit te nodigen. Hutch blijkt al gauw een prima harpspeler te zijn en doet later op de avond nog een nummer mee. De opkomst is, zoals ook wel een beetje verwacht vanwege de doordeweekse dag, aan de magere kant. We zouden eigenlijk tot 12 uur
moeten spelen maar we mogen een uur eerder stoppen van Don. Toch was het best aangenaam met de mensen die er wel waren. Ook Bobbie, de eigenaresse van de bar in Plummer was gekomen om eens uit te checken wat er morgen in haar kroeg zal gaan spelen.

26-05-2011

Plummer ligt in "native-territory". Vanavond zullen we wel wat indiaans bloed in het publiek vinden. Als we er naartoe rijden komen we langs een gigantische casino wat blijkbaar gerunt wordt door indianen. Verder werken er een hoop mexicanen. Gisteren hadden enkelen in Spokane gezegt dat er wel eens geknokt wordt in Bobbie's, de kroeg waar we vanavond spelen. De indianen hebben over het algemeen een beetje een afkeer tegen blanke mensen. Dat kun je ze natuurlijk niet helemaal kwalijk nemen. Dan maar hopen dat we het een beetje kalm houden.
Als we de bar binnenwandelen, hangt er inderdaad wel een vreemd sfeertje. Een aantal mannen kijkt ons met dreigende afwachting aan. Gelukkig duurt dat uiteindelijk niet lang, voor we het weten staat Frans al te poolen met een van de individuen en als we aan de bar iets bestellen, komen er verschillenden hun nieuwschierigheid laven met een hoop vragen over waar we vandaan komen en hoe we het vinden in de states tot nu toe.
Het is niet de schoonste bar waar ik ooit geweest ben maar wel knus. Er staat een gigantische houtkachel tegen de achterwand en over zijn doeken gedrapeerd om de podiumspot te markeren.
De avond mondt uiteindelijk uit in een van de gezelligste van de tour. Het signeren van shirtjes is weer begonnen.
Na afloop slapen we deze keer een beetje primitief op elkaar gepakt in een cabin. Het weer valt tegen maar het is wel mooi wakker worden langs het meer Coeur d'Arlene...

27-05-2011

Gelukkig hebben we vandaag een rustdag. Het mooiste is dat we die mogen vieren in Harrisson Idaho, aan de andere kant van het prachtige meer. We hebben ook nog eens zeer plezierig hotel wat uitkijkt over het meer.Ik heb mezelf voorgenomen om deze dag helemaal niks te gaan doen, behalve lekker op het uitgebreide balkon zitten met een gitaar op schoot.
Kim en Marco zijn op weg om een stempeltje te halen aan de canadese grens, een aantal anderen gaan lekker op bed liggen en zo heeft iedereen zijn eigen weg gevonden. later in de middag heb ik nog wel een gitaarpartij opgenomen voor Wim maar dat was ook eigenlijk zo gepiept. 's avonds kunnen we het niet laten om toch even te kijken bij One Shot Charlies, de bar waar we de volgende dag moeten zijn. Zo bestellen we eerst even wat eten daar maar eindigen toch weer aan de zoveelste pitch en wat gesprekken met een aantal locals.
De eigenaar Jim heeft een hele kieskeurige muzikale smaak, van Buddy Guy tot Bonamassa schalt er uit de speakers. Zo maken we ook kennis met Josh een wandelende rockgitaristen-encyclopedie met het Down-Syndroom. Echt een vrolijk kereltje die alles weet van heel veel gitaristen, daar waar ze in Nederland alleen met Fransje Bauer en Bassie en Adriaan op de proppen komen.
Met de mond in de lucht, zodat het bier er niet uitloopt, ga ik weer naar het hotel.

28-05-2011

Vandaag weer rustig aangedaan en genoten van het uitzicht op het balkon. Het weer wordt iets beter dus alles is ook nog wat beter te zien. Om vier uur gaan we weer naar One Shot Charlies om de boel op te bouwen. Er zitten genoeg mensen binnen maar het is niet heel erg druk. Dit komt doordat er regen is voorspelt en normaal komen de mensen uit de omgeving via het meer per
boot. Maar dat in het geheel de pret niet drukken. Het is niet de meest uitbundige club toeschouwers wat we deze tour hebben meegemaakt, maar er wordt toch goed geluisterd. Dat het publiek ook wel hoofdzakelijk uit bluesliefhebbers bestaat, blijkt wel als er een kerel naar me toestapt en zegt dat veel van de oudere mannen mijn soloact als de hoofdact beschouwen. Ik vind zelf trouwens dat Kicking Bill ongelovelijk lekker staat te spelen. Tijdens Blue Eyes gaat Gert-Jan heerlijk uit zijn dak tot dat hij (gelukkig tegen het einde) een snaar breekt. Dat zegt vaak wel genoeg. Bobbi is er ook weer bij en zo hebben we kennelijk een meereizende fan. Het publiek komt ook wat losser en begint hier en daar te dansen. Later krijgen we te horen dat er hier nooit zo enthousiast gereageerd wordt en dat er vanavond toch wel optimaal is genoten van de muziek. mooi, daar doen we het voor...

29-05-2011

De laatste plek van de tour gaan we vandaag aandoen. Het zal ook een speciale ervaring worden want we moeten spelen op een oester-BBQ (..) vol met Bikers. Dit alles bij Bailey's in Bovill.... Als je mensen in de omgeving vertelt dat we daar gaan spelen staan ze je aan te kijken alsof je van lotje bent getikt.. Het is ook een gat in de krappe zin van het woord. Een paar trailers, huisjes en dan de Bailey's Bar... dat is het wel zo een beetje. Het weer is voortreffelijk en al gauw zitten we buiten in de zon akoestisch te spelen voor onszelf. een paar meter verderop staan de BBQ's al te pruttelen en worden de oesters er op geworpen. De eigenaar Bill is een toffe gast, ook een biker maar het valt ons op dat iedereen inclusief hijzelf al vanaf vroeg in de middag aan het bier zit. Dat zal nog wel op een avondje uitlopen. De opkomst is prima en zowel binnen als buiten lopen er een hoop bikers rond. Zover ik kan inschatten van de goede soort, geen overdreven confederate en stars'n'stripes op de vestjes gestikt. Laten we het vooral gezellig houden...
Dat is niet zo heel erg moeilijk blijkt als ik iets voor 8 uur van start ga. Het publiek reageert uitzinnig en de sfeer zit er gelijk goed in. Ik heb het idee dat het niet zo heel veel uitmaakt hoe we vanavond spelen, applaus en gedans krijgen we toch wel. Ook weer een verassing als er wat mensen uit One Shot Charlie binnenkomen, inclusief de getatoeerde serveerster waar een aantal bandleden de vorige avond gezellig mee hebben gedronken. De voornemens om een beetje rustig aan te doen qua drank verdwijnen een beetje als sneeuw voor de zon, zo'n vibe kun je gewoon niet weigeren. Erg leuk als laatste gig in de US.
Als de eigenaar Bill vervolgens met een paar klompen binnenkomt is de pret compleet. Meerdere mensen maken er gretig gebruik van op de dansvloer. Na de laatste set en over twaalf uur (de afgesproken tijd) Willen ze niet dat we stoppen met spelen maar de band is een beetje op. Daarom besluit ik om de avond maar even af te doppen met wat akoestische nummers.
Als de bar gesloten wordt worden we uitgenodigd om buiten nog bij een kampvuur neer te strijken maar ik moet zeggen dat ik de bui al zag hangen... We hebben twee zware reisdagen voor de boeg voordat we weer terug Zijn in Nederland, dus deze jongen gaat lekker slapen.